Fun, fun, fun

De katten doen het al beter samen, al kan Lola er nog niet mee lachen dat Zino haar achtervolgt. En van Sonny moet Zino helemaal niet weten, die blaast hij weg. Op de hond is hij nog minder kwaad. Ach, het zal wel loslopen.

Goed nieuws en slecht nieuws

Goed nieuws: we hebben een nieuwe poes. Hij heet Zino en hij is heel erg cute. We hebben hem geadopteerd uit hetzelfde asiel als waar we Sonny gehaald hebben. Nog meer goed nieuws: hij is heel aanhankelijk en cuddly. Maar daar hadden we hem ook wel op geselecteerd.

Slecht nieuws: gisteren heeft Zino zo hard met Sonny gevochten dat hij zich daarna van colère in mijn arm vastklampte. Gevolg: een grote snee in de bovenkant van mijn hand, antibiotica voor 5 dagen, een tetanusprik en grote plakkers tot als het genezen is. O ja, en pijnstillers.

Ik zal het ook nooit leren, hè!

Bootje varen

Wat een lekker weertje vandaag. En laat vandaag nu net de dag zijn dat mijn redactieraad door TVL getrakteerd wordt op een leuk boottochtje op de Zuid-Willemsvaart. Hoeveel geluk kan een mens hebben? De werkdag gaat nog lang duren: het duurt nog tot 3 uur eer we vertrekken.

Keuze genoeg

Zo snel als vandaag ben ik nog nooit kunnen gaan stemmen. Op vijf minuten binnen en buiten en ik had nog een parkeerplaats vlak bij de deur ook. Gelukkig aan de zijkant van het gebouw zodat ik zelfs geen opdringerige politici moest trotseren eer ik binnen kon. Marjolein en Thomas mochten/moesten vandaag voor de eerste keer gaan stemmen, overigens!

Ik denk dat ze vanaf deze verkiezingen overgeschakeld zijn op de 50-jarigen in plaats van de 30-jarigen als bijzitters; aan de tafels niets dan grijs haar, deze keer. 't Is eens iets anders, hè, en het lijkt me ook veel makkelijker voor de voorzitters om mensen te vinden die bereid zijn om hun vrije zondag op te offeren. Als Hans voorzitter is - deze keer gelukkig niet - dan moet je eens zien met wat voor belachelijke redenen ze afkomen om maar niet te moeten gaan "zitten": ik ben zwanger, ik kan niet want ik moet gaan werken (in een garage, die 's zondags dicht is), ik heb drie kleine kinderen (so what, uw voorzitter heeft er viér!) en ander gelul.

Ach ja, 't is weer voorbij, en nu maar afwachten wat het wordt!

Afscheid

Toen ik zeven was, is mijn beste vriendinnetje uit het eerste leerjaar verhuisd naar de andere kant van het land. Blijkbaar, want ik weet daar niks meer van, wist het zelfs niet meer tot mijn moeder en tante het jaren later eens ter sprake brachten. Terwijl we blijkbaar onafscheidelijk waren.

Op het einde van deze maand verhuist Wards beste vriendje, die hij al van in de kleuterschool kent, naar de andere kant van het land. Hij vindt het uiteraard heel erg, ik ook. Maar ik ben eigenlijk ook nieuwsgierig hoe lang het gaat duren voor hij dat jongetje gewoon helemaal vergeten is.

Toch raar, dat je als zevenjarige denkt dat de wereld zal vergaan als je vriendje verhuist, terwijl je dat later gewoon vergeten bent.

Water! (2)

En ik had gelijk! Spijtig genoeg.

Water!

Ik voel het aan mijn water: Ann en Tom gaan NIET winnen deze avond. Spijtig, hè! Ik hoop dat ik ongelijk ga krijgen, maar ik denk het niet. Toch spannend.