Onze Arthur is dood. Vanmiddag toen ik thuis kwam lag hij dood op de klinkers in de voortuin. Ik had eigenlijk meteen door dat hij dood was, maar toch kan je dat niet direct geloven.De kinderen vinden het allemaal erg, Ward nog het minst, eigenlijk.
We hebben hem al begraven in de tuin, vanachter ergens onder een steen. 't Zal toch raar zijn als hij niet meer om mijn benen komt draaien 's morgens. Maar eigenlijk is hij toch nooit meer dezelfde geworden nadat hij zijn attackske gehad heeft.
Arthur
18 februari 1998 - 12 mei 2009
2 comments:
Ooh, niet echt leuk nieuws (sorry, zit blijkbaar even achter met blogs lezen). En ongelooflijk hoe dit je gezinsleven even helemaal door elkaar schudt. Zijn de kinderen er al wat van bekomen? (Hier was het een enorm gezaag om een ander poesje, dat we uiteindelijk gezwicht zijn)
Uh? Die moest toch gewoon geschoren worden?
Een reactie plaatsen