OMG

OMG, Hasselt heeft verloren. Daar gáát het fameuze Limburg-gevoel. Blijkbaar toch niet opgewassen tegen de rest van Vlaanderen!
'k Vind het spijtig, want ik zou daar graag eens gaan eten en d'Hoogeschool spreekt mij eigenlijk helemaal niet aan als restaurant.
Alla, 't is maar televisie, hè!

Jasses

Coldplay komt op 4 oktober naar het Sportpaleis. Ik ben nu razend enthousiast, maar de tickets zijn pas vanaf vrijdag te bestellen bij Live Nation. Ik ben zo al geen fan van al dat soort sites maar nu zal ik wel moeten.
Probleem is alleen dat ik nog nooit online tickets besteld heb voor een concert en dus niet weet of je dat best 's morgens héél vroeg doet of niet.
Bovendien, wie ga ik meepakken? In mijn vriendenkring zitten niet echt Coldpay-fans. Questions, questions, ...

Flut

Morgen moet ik voor een congres in Schaarbeek zijn. Ik wil dus op de website van de NMBS kijken wanneer ik moet vertrekken om op tijd aan te komen. Maarre: de website van de NMBS ligt plat. Als de machinisten niet werken zal er daar niémand werken, zeker?

Niet normaal

Dat is niet normaal, zo rood als mijn gezicht is als ik gelopen heb. Vandaag was het natuurlijk ook wel warm (al was het half negen) en redelijk zwaar (2-4-5-6-7 minuten lopen met telkens twee minuten rust tussen), maar toch.
Ik herinner het me maar al te goed van de vorige loopcursussen, die roodheid. Ik weet dat het maar een teken is van een goede doorbloeding, maar 't is wel vreselijk ambtetant. Morgen moet ik om half zes naar de looptraining (8-8-8-8 oh la la) en om half zeven al naar de bibcommissie. Ik denk toch dat ik eerst effe ga douchen, en hopen dat het koude water mijn kleur wat bijtrekt, anders gaan ze daar denken dat ik een aanval ga krijgen, denk ik. Alhoewel, misschien kan ik ze nog wijsmaken dat mijn gezicht verbrand is door de zon.
Nog vier weken en we lopen terug een half uur aan een stuk!

Kapot

Mijn rug is kapot. Ettelijke manden strijk zijn de oorzaak. Lekker warm weertje buiten of niet, gestreken moest er worden. Rust is voor morgen, en overmorgen.
Maar straks ga ik er eens van profiteren, we gaan namelijk eten bij de Mexicaan met een van mijn oudste vriendinnetjes.
Gewoonlijk wandelen we na het een nog eens door Leuven en mijmeren dan over onze studententijd. We komen dan voorbij mijn eerste kot, en dat treft, want dat is vlakbij d'Hoogeschool.
Kunnen we daar eens naar binnen kijken.

Te erg voor woorden

Fat cell numbers set “for life”. Dit is toch echt te erg voor woorden. Ik zal dus nooit een slanke den worden, ondanks al mijn gedieet. Dat is toch wel genoeg om mij een depressie te bezorgen. Al die moeite voor niks.

Relaxed

Vandaag nog eens een heel leuke, relaxte dag gehad. Het zonnetje scheen al vanaf 's morgens, maar eigenlijk weet ik dat niet want ik ben pas om een uur of negen opgestaan. Hans was natuurlijk al op en dus hebben we samen naar een gedeelte van Wire in the Blood gekeken en ondertussen genoten van onze "vernieuwde" woonkamer. Toen de kinderen naar beneden kwamen was het natuurlijk gedaan met tv kijken en zijn we gaan ontbijten. Met zes man aan tafel en rustig kunnen ontbijten, dat gebeurt niet elke dag of elk weekend.
Daarna hebben we nog wat klusjes gedaan en pas om half 3 warm gegeten (coconut chicken). Op zich niet zo erg maar we moesten eigenlijk al om 3 uur bij mijn tante zijn. Omdat we toch al relaxed waren zijn we maar te laat gegaan. Dat doen we anders nooit. De hele familie bij elkaar, dat gebeurt eigenlijk ook al niet zoveel, en 't was heel erg gezellig: buiten in de tuin, in de zon, lekker relaxed. Dat is het codewoord voor vandaag: relaxed. Morgen zal het weer heel wat anders zijn. Werken van 8 tot 7. Jakkes.

Tumult: the end

Aber hallo! Alles is eindelijk klaar. Vandaag gewerkt tot we er bijna bij neervielen (meubels afgewassen, meubels verhuisd, deuren afgewassen, vloeren gekuist en nog eens gekuist, overgordijnen gewassen en gestreken, zetelhoezen gewassen, gestreken en terug opgelegd, allerlei spullen afgewassen, kasten ingeruimd, schoonfamilie ontvangen en koffie geserveerd, kinderen aan het werk gezet en kinderen in het oog gehouden, onder andere) en alhoewel ik nu wel moe ben, valt het nog mee.
Het is een geweldige opluchting om terug ongestoord te kunnen rondlopen in huis.
En ja, de vloer valt mee. Het is zelfs mooi.

Don't ask

Ken je die aflevering van Oprah met die mevrouw die haar hele huis volgestouwd had met allerlei spullen en bijna niet meer door kon? Die sukkel die allerlei rommel (lege doosjes, lege zakjes, lege rolletjes, ...) opsloeg in haar slaapkamer/living/keuken/zolder/garage/wherever?
Wel, ik voel me bijna zoals die mevrouw. Nergens kan je hier in huis nog normaal zitten of staan en ik kan daar blijkbaar niet goed tegen. Ik weet dat het maar voor een paar dagen meer is, maar toch. Ik zal vreselijk opgelucht zijn als de vloer ligt en alles weer terug in de living kan.
Gisteren aan tafel hebben Hans en ik nog tegen elkaar gezegd: stel je voor dat je altijd zo woont! Wat een ellende voor die mensen.

Bovendien zit ik me nu nog schuldig te voelen ook. Ik kan eigenlijk helemaal niks doen, want er is nog geen strijk, de waskamer staat vol zetels, kasten uitruimen kan ik ook al niet want er is geen plaats om iets op te leggen. Jasses.